پژواک خاموش

قبل از آنکه وارد موضوع شوم لازم  میدانم از همه دوستان و کسانی که در طول دوران دستگیری، بازداشتی و پس از آزادی من تلفنی یا حضوری با خانواده و من اعلام همدردی نمودند کمال تشکر  و قدردانی خودم را اعلام نمایم بخصوص از دوستان مجازی و وبلاگنویس تا دوستان اهوازی،مسجدسلیمانی،قمی، تهرانی و اصفهان از همه عزیزان سپاسگزارم. همچنین از برادر ارجمندم جناب سید اکبر روحانی که با کفالت موجب آزادی من شدند صمیمانه تشکر مینمایم.

اما چرا دستگیر شدم؟

من روز عاشورا تازه از مراسم پسر خواهرم که گفته میشود در اهواز بصورت مشکوکی کشته شده بود،بر گشتم و طبق روال همیشگی هر سال،به مجمع مدرسین و محققین به همراه همسرم برای شرکت در مراسم عزاداری حسینی و شام غریبان مراجعه کردیم که متاسفانه با مهمانهای ناخوانده مواجه شدیم.من که در بیرون از مجمع و در میان جمع ۴۰ یا ۵۰ نفره افراد لباس شخصی قرار داشتم و منتظر بیرون آمدن همسرم بودم از سوی آنان مورد ضرب و شتم و اهانت قرار گرفتم و در طول کوچه ۳۹ خیابان صفاییه قم ضمن کتک خوردن با شعار مرگ بر منافق بدرقه شدم و مرا تحویل نیروهای انتظامی دادند. ماموران به من گفتند سوار ماشین شوم تا چند خیابان آنطرف تر پیاده ام کنند بعد گفتند چند دقیقه مهمان اماکن باشم(حدود۴۰ دقیقه)تا آبها از آسیاب بیافتد، اما بعد من و آقای ابوالفضل موسویان و آقای احمد صادقی که از کرج آمده بود را به محل حفاظت و اطلاعات نیروی انتظامی قم و بعد از حدود ۲ ساعت من و آقای موسویان را به ستاد اداره اطلاعات قم اعزام نمودند. حدود ۴۰ دقیقه در ستاد بودم و مورد بازجویی قرار گرفتم آخرین سوال بازجو در ستاد خبری، قدری غیر متعارف و تحقیر آمیز و زشت بود به همین خاطر من بیاد حوادث کهریزک افتادم!؟ اما خوشبختانه بخیر گذشت و خیلی زود ما را به بازداشتگاه اداره اطلاعات اعزام کردند و تا روز آزادی در یکی از سلولها مهمان بازداشتگاه بودم. واقعیت آنست که در طول روزهای بازداشتی که با دوستان سیاسی با غیرت و مقاومی چون آقایان مهرداد کریمپور(فعال دانشجویی) رضا قلندری(لیدر سر دادن شعار در تشییع جنازه آیت الله منتظری) آشنا شدم و با آنها خیلی خوش گذشت.

هنوز این دو نفر آزاد نشده اند(کریمپور در بازداشتگاه اطلاعات است و قلندری به زندان ساحلی اعزام شده است) محمدرضا تاجرنیا و سعید… نیز آزاد شدند. یکی از دانشجویان تهران بنام پیمان بخشی نیا را نیز یک شب در خدمتشان بودم که به تهران اعزام شد.

روز بعد از دستگیری  و پس از بازجویی مجدد به دادگاه ویژه روحانیت قم اعزام شدم و متوجه شدم شب قبل غیر قانونی بازداشت شده بودم . با اصرار ِ من توسط آقای انصاری دادیار شعبه چهارم دادیاری  تفهیم اتهام شدم: نشر اکاذیب و تبلیغ علیه نظام بواسطه مصاحبه با رسانه خارجی ( رادیو فردا،بی بی سی و صدای آمریکا و نیز سرودن شعر و نوشتن مقاله در سایتها و ….

تقریبا هر روز باز جویی می شدم  و اتهامات مختلف و حتی خارج از چارچوب آنچه تفهیم اتهام می شدم مورد بازخواست قرار می گرفتم از چمله:

۱-     نوشتن و یا تنظیم بیانیه های فیلسوف و فقیه بزرگ آیت الله العظمی بیات زنجانی و تحریک ایشان و نیز رفت و آمد مداوم به بیت معظم له!!!

۲-     ارسال مجله سازمان مجاهدین خلق به ایمیل من و ارسال آن توسط من برای فرد دیگر!!!؟؟؟ مدرکی که داشتند یک برگ فتوکپی از یک صفحه بود که تصویر مریم رجوی در آن بود!!؟؟ و من اولین بار بود که آنرا می دیدم.

۳-     حمایت از مرحوم  آیت الله العظمی منتظری بخاطر امضای بیانیه هایی که خواهان رفع حصر از ایشان و نیز نامه به دبیرکل ملل متحد جهت رفع ممانعت از انتشار آثار علمی آن مرجع  تقلید و فقیه عالیقدر.

۴-     عضویت در حزب مشارکت ایران اسلامی و مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم که به«حزب بازی»تعبیر میکردند!!!؟؟

۵-     سرودن شعر «ندای نازنین» که میگفتند در سایت جرس منتشر شده است.

این پنج مورد عمده اتهامات من بودند که دو مورد اول از سوی من تکذیب شد،مورد سوم تایید شد و مورد چهارم هم عضویت در مشارکت را پذیرفتم و عضویت رسمی مجمع را نفی اما بعنوان کارشناس و پژوهشگر کمیته فرهنگی مجمع را تایید نمودم و مورد پنجم را هم پذیرفتم که خودم سرودم.

جالب است! نهایتا پیکان اتهامات به همین شعره «ندای نازنین» ختم می شد و روی آن خیلی حساس بودند.

در قانون اساسی جمهوری اسلامی «آزادی عقیده و بیان» برسمیت شناخته شده است ، مصاحبه و گفتگو و نوشتن هم از مصادیق بارز «آزادی عقیده است»، سرودن شعر هم که ابراز احساسات درونی و خروج عقیده از ذهن است.

واقعیت این است که واضعان قانون اساسی قانون وضع نکردند و مردم به آن رای ندادند تا صرفا انشایی نوشته باشند بلکه آنچه در قانون اساسی مراد واضعان بوده است نفی ستم، پیشگیری مجدد از استبداد و دیکتاتوری و تضمین آزادیهای فردی (مثل آزادی عقیده،بیان و قلم) و تضمین حقوق ملت بوده است.

قانون اساسی قانون مادر کشور است و صراحتا آزادی عقیده و به تبع آن آزادی بیان و قلم را به رسمیت شناخته است بر این اساس هیچ دستگاه و یا سازمان و نهادی نمی تواند نادیده گرفتن آزادی عقیده ، بیان و قلم را به رسمیت نشناسد مگر آنکه پایبند به قانون و وفادار به قانون اساسی نباشد.

و این رسمیت آزادی نمی تواند به شکل دستوری از بالا به پایین و یا توسط وزارتخانه ای و یا وزیر و وکیلی نقض و یا نادیده گرفته شود ولو اینکه شکل قانونی و مصلحتی داشته باشد.

متاسفانه نادیده گرفتن آزادی عقیده و یا موارد آن در بازجویی ها و جلسات رسیدگی یه پرونده من با ورود به مسائل و حریم شخصی من مثل طرح مسائل خانوادگی من، پرسشهای فراوان در مورد ایمیلهای من و وضعیت ضعیف اقتصادی من و… همه مواردی بودند که در طول بازداشت غیر قانونی من مطرح گردیدند.

البته به یک نکته بسیار مهم هم در طول این بازداشت هم رسیدم و آن «تعریف نظام» از نظر آقایان بود:

نظام یعنی چه؟

من تاکنون تصورم از عناصر تشکیل دهنده نظام سه چیز بود:

۱-     مردم ۲- قانون اساسی ۳- کشور

من تمامی مناصب و صاحبان مناصب را در زیر مجموعه مردم و قانون اساسی و با رای مستقیم و یا غیر مستقیم مردم مشروع و مقبول می دانستم اما متاسفانه در بازجویی ها متوجه شدم که از نظر آقایان محترم ، نظام یعنی فرد و یا افرد خاصی که اگر کمتر از گل به آن فرد یا افراد گفتی بمنزله توهین و نفی نظام است! که با این تعبیر من فکر میکنم از نظر ایشان بیشتر مردم ایران ضد نظام هستند و تنها قلیلی از مردم در دایره نظام قرار دارند !؟ اما واقعیت اینست که « نادیده گرفتن مردم و اصول قانون اساسی» مثل نادیده گرفتن آزادی عقیده،بیان و قلم و ورود به حریم خصوصی مردم و استراق سمع، به منزله نفی نظام است نه آنچه من و امثال من در چارچوب قانون عمل کرده ایم. آیا آزادی عقیده یعنی صرفا آزادی در ذهن!؟ یا اینکه منظور،آزادی و مصونیت داشتن عقیده پس از تکاپوی ذهنی است؟ یعنی آزادی بیان و قلم و داشتن مصونیت قضایی است.

نتیجه بازجویی های من که متهم به نشر اکاذیب و تبلیغ علیه نظام  شده بودم این بود که معلوم شد آقایان خواسته یا ناخواسته بخاطر نادیده گرفتن محوریت مردم و اصول قانون اساسی نفی نظام میکنند نه ما…

در آخر اینکه من از زمانیکه دادیاری محترم اعلام کرد میتوانم با تودیع ۲۰ میلیون تومان وثیقه آزاد شوم ، بلحاظ عدم توان در تودیع وثیقه اقدام به اعتصاب غذا نمودم که منجر به تبدیل وثیقه به کفالت شد و هم اینک با کفالت آزاد هستم تا ببینم سرنوشت چه چیزی برایم رقم خواهد زد ؟ زندان یا آزادی؟